دوست داشتن واقعی

بنام اونیکه منو قابل دونست که باشم و روزی منو به مرحله ای برسونه که تموم زندگیم بشه یه بنده ای از بهترین بنده هاش.

این وب رو زدم بخاطر اینکه خاطرات خودمو و روزآشنایی و دوران پر از شور دوستی و عاشقیمو بگم

چیزی که هیچوقت دوست نداشتم خودمو درگیرش کنم.اما در مقابل این عزیزدلم واقعا نتونسم و در 

 برابر خواسته قلبم زانو زدم.

امیدوارم که بتونیم تا آخرش باشیم و خاطراتمون موندگار شه

از تمام دوستان گلم خواهش میکنم نظر و احساستونو در مورد این دوستداشتن و علاقه و ارتباطمون بگین ممنون از نظرات ارزشمندتون

سميرا دوستت دارم عاشقانه

 

تقدیم به زیباترین دختر دنیا دوستدارم عزیزم

 

دوستت دارم بیشتر از معنای واقعی کلمه دوست داشتن!

 

دوستت دارم چون تو ارزش دوست داشتن را داری!

 

دوستت دارم چون تو نیز مرا دوست می‌داری!

 

دوستت دارم همچو طلوع خورشید در سحر گاه عشق!

 

دوستت دارم همچو تکه ابرهای سفیدی که در اوج آسمان آبی در حال عبورند!

 

دوستت دارم چون تو رو میخواهم و تو نیز مرا میخواهی!

 

دوستت دارم از تمام وجودم ، با احساس پر از محبت و عشق!

 

دوستت دارم بیشتر از آنچه تصور می‌کنی  

 

و دوستت دارم آنقدر که میدانی

نسل ما نسلی بود که:

هرگز گرمای وجود رفیق رو کنار خود احساس نکرد

نسلی که یواشکی بوسید

یواشکی نوشید

یواشکی خندید

یواشکی حرف زد

یواشکی فکر کرد

یواشکی اعتراض کرد

یواشکی گریه کرد

یواشکی آرزو کرد

یواشکی دعا کرد

یواشکی درد و دل کرد

یواشکی انتخاب کرد

یواشکی عاشق شد

یواشکی.........

آره نسل ما نه سر پیاز بود نه ته پیاز نسل ما خود پیاز بود که هر که دیمون گریش گرفتو رفتو رفتو رفت......

 

نکن زشته بقیه میبینن

باشه بابا

چشم عزیزم هر چی تو بگی

دوسم داره دیگه

اين نيايش دکتر شريعتي رو هيچوقت يادم نميره.......... که ميگه:

خدايا!

 به هر که دوست مي داري بياموز که:

 

 عشق از زندگي کردن بهتر است،

 

وبه هر که دوست تر مي داري بچشان که:

 

 دوست داشتن از عشق برتر است.

فرقی نمی کند .....

بگویم و بدانی .....

یا نگویم و بدانی ...

هیچ چیز دورت نمی کند ....

در امن ترین جای جهان جا داری .....

جایی که دست هیچ کسی به تو نمی رسد !

آری قلب من !

باتمام وجود دوستت دارم دیونه

به دنبال کسي باش که تو را به خاطر زيبايي هاي وجودت زيبا خطاب کند نه به
خاطر جذابيتهاي ظاهريت
>>>>>>>>>>>------------------- -----------

کسي که دوباره با تو تماس بگيرد حتي وقتي تلفنهايش را قطع مي کني
>>>>>>>>>>>------------------- -----------

کسي که بيدار خواهد ماند تا سيماي تو را در هنگام خواب نظاره کند
>>>>>>>>>--------------------- --------

انتظار کسي باش که مايل باشد پيشاني تو را ببوسد(حمايتگر تو باشد)
>>>>>>>>>>>------------------- -----------

کسي که مايل باشد حتي در زماني که درساده ترين لباس هستي تورا به دنيا
نشان دهد
>>>>>>>>>>>------------------- -----------

کسي که دست تو را در مقابل دوستانش در دست بگيرد
>>>>>>>>>>>------------------- -----------

در انتظار کسي باش که بي وقفه به ياد توبياورد که تا چه اندازه برايش
هستي و نگران توست وچه قدر خوشبخت است که تو را در کنارش دارد
>>>>>>>>>>>------------------- -----------

در انتظار کسي باش که زماني که تو را مي بيند به دوستانش بگويد اون
خودشه[همان کسي که مي خواستم]

پسر به دختر گفت اگه یه روزی به قلب احتیاج داشته باشی اولین نفری هستم که میام تا قلبمو با تمام وجودم تقدیمت کنم.دختر لبخندی زد و گفت ممنونم
تا اینکه یک روز اون اتفاق افتاد..حال دختر خوب نبود..نیاز فوری به قلب داشت..از پسر خبری نبود..دختر با خودش میگفت :میدونی که من هیچوقت نمیذاشتم تو قلبتو به من بدی و به خاطر من خودتو فدا کنی..ولی این بود اون حرفات..حتی برای دیدنم هم نیومدی…شاید من دیگه هیچوقت زنده نباشم.. آرام گریست و دیگر چیزی نفهمید…

چشمانش را باز کرد..دکتر بالای سرش بود.به دکتر گفت چه اتفاقی افتاده؟دکتر گفت نگران نباشید پیوند قلبتون با موفقیت انجام شده.شما باید استراحت کنید..درضمن این نامه برای شماست..!
دختر نامه رو برداشت.اثری از اسم روی پاکت دیده نمیشد. بازش کرد و درون آن چنین نوشته شده بود:

سلام عزیزم.الان که این نامه رو میخونی من در قلب تو زنده ام.از دستم ناراحت نباش که بهت سر نزدم چون میدونستم اگه بیام هرگز نمیذاری که قلبمو بهت بدم..پس نیومدم تا بتونم این کارو انجام بدم..امیدوارم عملت موفقیت آمیز باشه.(عاشقتم تا بینهایت)

دختر نمیتوانست باور کند..اون این کارو کرده بود..اون قلبشو به دختر داده بود..
آرام اسم پسر را صدا کرد و قطره های اشک روی صورتش جاری شد..و به خودش گفت چرا هیچوقت حرفاشو باور نکردم…

سمیراجونم همسر عزیزم به خدا من....چی بگم  فقط خودتم میدونی که بدون تو میمیرم

سلام به دوستای گلم باز من اومدم که همیشه پیشتون باشم راستی داستان چندمیم؟؟؟ ها فهمیدم قسمت هفتم آره

یه چند روزی از ماجرای اون روز که قرار بود منو سمیرام تنهای حرف بزنیم میگذشت و فرست مناسب پیدا نمیکردیم که باهم تنهای خلوت کنیم تا اینکه یه روز که بارون شدیدی میومد سمیرا و علی آبادی اومدن سیستماشونو تو دفتر انجمن یا همون نمایشگاه گذاشتن  اون روز من کلاس داشتم یه خورده کار از قبیل صورت جلساتو اینجور حرفا داشتم به همین خاطر زودتر رفتم یونی بعد که سمیراشون رفتن. کلاس منم شروع شد منم در دفترمو قفل کردمو رفتم سر کلاس یه 15تا20 دقیقه نگذشته بود که خانم علی آبادی پیام داد به گوشیم که کلیدها رو بیار پایین تا ما لبتابامونو از دفتر برداریم وای چه بارون عجیبی میومد اون روز من رفتم پایین کلیدهارو دادم به خانم علی آبادی که دیدم خوشبختانه خانمم باهاشه واسه همین گفتم کلید رو بیارین واسم لازم دارم از الکی که چند لحظه کنار زنم باشم و زود بر داشتم گفتم خانم علی آبادی هر دو سیستم رو بیارین دیگه اینجوری هر دوتایتون خیس میشین واسه همون سمیرا موند کنار من منم سریع گفتم یه فرصت گیر ما نیومد با هم حرفامونو بزنیم که تو میونه حرفام بودم که یهو باز سرو کله این خانم علی آبادی پیدا شد این دفعه سمیرا یه لبخند قشنگی زد که هنوز از یادم نرفته و بهم گفت بازم نشد باشه برا یه وقت مناسب منم رفتم سر کلاسم هر کار میکردم متوجه حرفای استاد نمیشدم واسه همین به علی گفتم پاشو بریم تو نمایشگاه اونم که از خدا خواستش بود با کله اومد و رفتیم از اونجا مجبور شدم به خانم علی آبادی پیام بدم که ما پایین تو دفتریم اگه میشه سمیرا رو ور دار بیارش پایین باهاش کار خصوصی دارم از اونجای که ضریب هوشی خانم علی آبادی 99 هستش (البته از صد هزاز ها نه از صد) این موارد رو زود میگیرن و بعد دو دقیقه طول نکشید که دیدم تو بارونا اومدن پیشمون یه چند دقیقه که نشسته بودیم یواشکی به خانم علی آبادی پیام دادم که دست علی رو بگیر برین بیرون من حرف دارم با سمیرا خانم که معلوم بود آبجی مینا توانای این کارو ندارن واسه همین تو گوش علی گفتم علی جان گمشو برو بیرون من با سمیرا خانم میخوام خصوصی حرف بزنم مینا روهم با خودت ببر (پسر نفهم و اوه اوه خسیسیه ولی بیراهم نی خوب اسبیه) به هر حال رفتن بیرون و من موندمو دلی که تالاب تلوپش اومده بود تو دهنم و اون طرف اتاقم دختری زیبا که قرار بود همسر آیندم شه.

 اولش یکمی درو دیوارارو نگاه کردیم از بارون و برفو کلاسو نرخ طلا و از رنگ موی جنیفر لوپز گرفته تا هرچه بگی گفتیم دیدم فایده ای نداره رفتم سر اصل مطلب میخواین باقیشو تو قسمت بعد بگم که تا اون موقع حالتون گرفته بشه نه نه گناه دارین میگم رفتیم سر اصل مطلب گفتم ببین سمیرا خانم راسش از روزی که با داداش محمدت واسه ثبت نام اومدین دانشگاه تمام فکرو زندگی منو به هم ریختی یه مدتیه عاشق شما شدم راسش جرات نمیکردم بیام جلو بهتون بگم آخه تا حالا از این کارا نکرده بودم آقا مگه عرق میریختم سرخه سرخ شده بودم جلو سمیرا بهش گفتم اگه الانم اومدم جلو ترس از این داشتم تو رو ازم بگیرن و از دستت بدم آخه من موتقدم اولین عشق زیبا ترین عشق میشه به هر حال هرجوری بود یه 20 دقیقه ای واسه سمیرا خانم هرچی تونستیم گفتیم و بهش ثابت کردیم از اونای نیستیم که بخوایم دوست بشیم اومدیم رسمی ازتون خواستگاری کنیم سمیرام از خدا خواسته سریع گفت بله من زنت میشم(نه نه شوخی کردم بخندین قیافه سمیرارو نگاه کن داره آتیش میگیره اگه اونجا بودم یه کوتک مشتی میخوردم ازش ماشا ا.. دست بزنش حرف نداره مثل زخم زبوناش)میگفم دختر خانواده دار معلوم بود چی جواب میده غیر از این بود من نمیخواستمش در جوابم برداشت گفت نه گفتم بهم میدون بده تا ثابت کنم خوشبختت میکنم گفت هر چیزی رسمو رسومی داره گفتم رو چشم اما بزار ببینیم اصلا ما شرایطمون به هم میخوره بعد خانواده ها رو وارد رابطمون کنیم معلوم بود از نظر که دادم بدش نیومد و ازم خواست بهش فرصت بدم تا فکر کنه و جواب بده منم قبول کردم (آخ تا یادم نرفته بگم در این میان علی آبادی که بیرون ایستاده بود تو بارونا سرما خورده شد آخ که دلم خنک شد (نگاش کن بی تربیت تو دلش داره فحش میده) بعد دو روز مجدد منو سمیرا جونم تو همون اتاق تنها شدیم و این دفع ازش خواستم که بهم جواب بده و سمیرا شروع کرد به شرط گذاشتن هزارو یک شرط آورد که من باید قبول میکردم منم چون عاشقش بودم یه عاشق واقعی همه شروطشو با دلو جون قبول کردم و گوشیمو دادم دستش و خواستم که شمارشو تو گوشیم ذخیره کنه و اونم این کارو کرد و از اینجا منو سمیرا به طور رسمی به عنواد دو قناری عاشق شروع به تحقیق و شناخت یکدیگر برای ازدواج و یه عمر باهم بودن کردیم

که من دارم از خستگی میمیرم الان ساعت4:35دقیقه صبح و من نخوابیدم از عشق این دیونه تنبل کاش میدونس هر کاری کنه نمیتونه از دلم بره بیرون چون من به دستای بریده و فرقه شکافته حضرت عباس قسم خوردم که تا قیامت فقط به اون فکر میکنم و به هیچ کسی اجازه ورود به قلبمو نمییییییییدم   والسلام

دیونه روانی سنگ دله بی معرفت خیلی دوست دارم خانم خوشگلم شب بخیر بای

سلام ببخشید یه مدتی نبودم آخه بازیچه دست یه آدم بی معرفتی شده بودم که نمیدونه معنی دوست داشتن عاشق بودن چیه و همیشه یه طرفه به قاضی میره بیخیال بابا شما روهم ناراحت میکنم با حرفام بهتر بریم سر داستانمون

بسم ا...

بالاخره کارهای نمایشگاه معماری با پرو بازیای یه دختر لوس به پایان رسید(من بدبختم مجبور بودم به خاطر یکی دیگه تحملش کنم)بگذریم. میگفتم فردای اون روز.روزه افتتاحیه نمایشگاه معماری بود .افتتاحیه ساعت 10:30 صبح دوشنبه با حضوره جمعی از اساتید رشته معماری و کارکنان آموزشکده که بیکار بودن اومدن واسه بازدید (البته ببگم بابای خودم معمار قدیمیه منم نقشه کشیم و کارای معماریم حرف نداره چون همیشه مجبور بودم کارای بابا رو من انجام بدم استادی شده بودم واسه خودم اینارو گفتم که بگم خدای بعضی از کاراشون که مربوط به آقایون بود خدای خودمونیم خیلی قشنگ بود من خودم گاهی تا ده دقیقه به بعضی کارا خیره میشدم)میگفتم دیگه جلو در رو سمیرا خانم رومانی قرمز زده بودنواسه افتتاح نمایشگاه و یه قیچی تو دستش بود که یه گل رز قرمز خیلی قشنگ روش بود که میخواست به واسه بریدن رومان از اونجای که من دوست نداشتم یه مرد گل رو از دست خانمم بگیره بهونه آوردم که اینطور خالی بده قیچی رو بزارید تو سینی سریع قیچی رو از سمیرا گرفتم گذاشتم تو یه سینی شیک ولی دیگه سینی رو تو دستم نگه داشتم و به سمیرا ندادم (مرده و غیرتش دیگه نه؟؟؟) آقا این کارمندا اومدنو رومانو بریدن مثل وحشیا حمله کردن تو یه اتاق  سه در پنج (ابعاد اتاق منظورمه) منم آخر از همه رفتم داخل ولی چون شلوغ بود همون جلو در ایستادمو از کسای که اومده بودن و بازدید میکردن تشکر میکردم چون بعضیا عقلشون نمیرسید باید اینکارا رو کنی دیگه ناقصول عقلن دیگه کارش نمیشه کرد(ها راستی تا یادم نرفته بگم ایستادن من جلو در یه دلیل دیگم داشت چون سمیرا هم جلو در کار منو میکرد منم مثل یه عاشق به در تکیه داده بودمو همه تمرکزم به چشمای زیبای این دختر بود که از دل من عاشق من خبری نداشت) به هر حال بعد یه ساعت که وقت کارمندای دانشگاه رو گرفتن افتتاحیه تموم شد وموندیم ما چهار رکن اصلی (که بعد میفهمین کیا رو میگم) که قرار بود عکس یادگاری با هم بگیریم از اونجای که سمیرا بر خلاف دخترای دیگه دانشگاه که دیدین چطورین اصلا عقده عکس گرفتن نداشت بلکه ناراحتم میشد اگه اسرار میکردیش که بیا با هم عکس بگیریم اونم با پسر غریبه کنار هم سمیرای منم که رفت بالا سر کلاسش من موندمو علی و مینا چون سمیرا رفته بود و نموند باهم عکس بگیریم من حالم خیلی گرفته بود از اون طرف هم خوشحال بودم که چه دختر فهمیده و باشعوریه ماشاا... همه چی حالیشه در همون حال ناراحتی یه چندتا عکس ما سه نفر انداختیم که من بعدش همشو پاک کردم چون همسر عزیزم کنارم تو عکسا نبود اون روز بالاخره با تمام خوبی و ناراحتیش تموم شد.

 فرداش که رفتیم یونی من متوجه شده بودم سمیرا گلی که رو قیچی افتتاحیه بودو چشش گرفته بود و میخواستش واسه همون زود برداشتم یکمی اذیتش کردم آخرم بهش ندادم گذاشتم رو مانیتور حالا دیگه قصه زندگی ما شرو شد از اینجا که ای کاش ولش کن بیخیال گذشته ها گذشته کاریش نمیشه کرد پس حرفشم نزنیم بهتره.یه چند روزی نمایشگاه به صورت فعال باز بود واسه بازدید دانشجوهای بیکار که بیان کار دستیای بچه های معماری رو ببینن ماهم هی چپ و راست تا چشمون به سمیرامون میوفتاد یادمون میومد یه کاری تو نمایشگاه داریم و سریع میرفتیم پیشش آخ چقدر خوب بود اون روزا سمیرا نمیدونست من عاشقشم منم با دل سیر میموندم نگاش میکردم آخه خیلی دوسش دارم از ماه هم خوشگل تره (واسه من)  البته بگم یه چیزای شک برده بود اما فکر نمیکرد بخوام ازش خواستگاری کنم.اما این دختره خانم علی آبادی رو میگم یا همون آبجی مینا فهمیده بود از رفتار و نگاه های من ب هر حال یه چند روزی گذشت و تو همین گیرو دار رفت و آمدهای تو نمایشگاه ما بیشتر با هم عیاق شدیم و باهم راحت بودیم تا اینکه یه روز من بودمو آبجی مینا و همسر عزیزم تو دفتر که گوشیه خانم علی آبادی زنگ خورد و رفت بیرون حرف بزنه (خاطر خواهش زنگ زده بودش) آقا تا رفت بیرون من دیدم تنها شیدم با سمیرام سریع گفتم سمیرا خانم راسش من یه مدتیه میخوام یه حرفی رو بهتون بگم فرست گیر نمیاد الان که تنهاییم میشه بگم سمیرا با صدای گرمش گفتن بفرمایید میشنوم منم تا اومدم بگم این خانم دعلی آبادی سرو کلش پیدا شد و نتونستیم حرف بزنیم فقط من با یه زیر چشمی به سمیرا گفتم نشد باشه بعدا با هم حرف میزنیم ولی خانم علی آبادی فهمید که ما حرفمونو قطع کردیم اون روز گذشت و نتونستم دیگه باز باهاش حرفمو بگم

حالا تو داستان بعد میگم واستون چطور شد که ایطور شد عاشقتوووووووووووووونم بابای

روز اول گل سرخي برام اوردي گفتي براي هميشه دوستت دارم

روز دوم گل زردي برايم اوردي گفتي دوستت ندارم روز سوم گل

 سفيدي برايم اوردي و سر قبرم گذاشتي و گفتي منو ببخش فقط

 يه شوخي بود


چقدرعجيبه که تا مريض نشي کسي برات گل نمي ياره تا گريه

 نکني کسي نوازشت نمي کنه تا فرياد نکشي کسي به طرفت

برنمي گرده تا قصد رفتن نکني کسي به ديدنت نمي ياد و

 تا وقتي نميري کسي تورو نمي بخشه

هيچكس لياقت اشكهاي تو را ندارد و كسي كه چنين ارزشي دارد باعث

 اشك ريختن تو نمي شود اگر كسي تو را آنطوركه ميخواهي دوست

ندارد به اين معني نيست كه تو را با تمام وجودش دوست ندارد دوست

 واقعي كسي است كه دستهاي تورابگيردولي قلب تورالمس كند بدترين

 شكل دلتنگي براي كسي آن است كه در كنار او باشي و بداني كه

هرگزبه اونخواهي رسيد

 

داشتم وسایلامو مرتب میکردم که چشم به یه برگه افتاد خاطره ی از یه روز تو دانشگاه که از طرف نویسندش براتون مینویسم.

امروز چهار شنبه 11/3/1390 آموزشکده فنی حرفه ای سما ساعت 18:35 بعد از ظهر کلاس 308 طبقه بالای یونی

این آقا مهدی کشته ما رو میگین چرا؟؟؟خوب میگم واستون نه نه اصلا برین آبجی سمیرا بپرسین خودش همه چیزو کامل بهتون میگه. این دوتا قناری عاشق میخوان بهم برسن . شیرینی و شام من و آبجی مینا محفوظ باشه ها مهدی آقا.

خوب من و خانوم علی آبادی هم فرت و فرت بهم تک میزنیم دیگه بهله (خدا میدونه اینا چه منظوری دارن اینکاراشونو میکنن) بازم بهله....

راستی آبجی سمیرا و آبجی مینا الان از کلاس در اومدن باز این مهدی گوشیشو بر داشت که به آبجی سمیرا اس بده...آدم چقدر زن ذلیل واه واه واه...خیلی خوب دارم زیاد حرف میزنم ایشا ا... بهم برسین و خوشبخت بشین

داش مهدی و داش علی 11/3/1390

سمیرا جونم کی میشه ما هم اینطور دستامونو رو هم بزاریم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

سمیرا تو رو جون عزیزترین کست قسمت میدم نگذار کسه دیگه ما رو از هم جدا کنه مگه ما مال هم نیستیم میدونی که بدون هم میمیریم. سمیرا همسر عزیزم دلم خیلی واست تنگ شده تو رو قرآن پشتمو خالی نکن و تنهام نزار خانمم بگو به همه که منو میخوای

بدون تو میمیرم میفهمی؟؟؟؟

خیلی دوست دارم دیونه

 

سمیراجونم

آرام باش ،ما تا همیشه مال همیم ،

همیشه عاشق و یار همیم

آرام باش عشق من ، تو تا ابد در قلبمی ،

تو همه ی وجودمی

بیا در آغوشم ، جایی که همیشه آرزویش را داشتی ،

جایی که برایت سرچشمه آرامش است

آغوشم را باز کرده ام برایت ، تشنه ام برای بوسیدن لبهایت

بگذار لبهایت را بر روی لبانم ، حرفی نمیزنم تا

سکوت باشد بین من و تو و قلب مهربانت

خیره به چشمان تو ، پلک نمیزنم تا

لحظه ای از دست نرود تصویر نگاه زیبای تو

دستم درون دستهایت ، یک لحظه رها نمیشود

تا نرود حتی یک ذره از گرمای دستان لطیف تو

محکم فشرده ام تو را در آغوشم ، آرزو میکنم

لحظه مرگم همینجا باشد ،

همین آغوش مهربانت

چه گرمایی دارد تنت عشق من ، رها نمیکنم

تو را تا همیشه باشی

در کنار قلب من

قلب تو میتپد و قلب من با تپشهای قلبت شاد است

 

عاشقتم همسر عزیزم

تقدیم به تو که نمیدانم در خاطرت میمانم یا برایت خاطره میشم

سمیرا عزیزدلم خیلی دوست دارم فداتشم

 

الهی قربونت بشم من عاشقتم دیونه

 

از یک عاشق شکست خورده پرسیدم:

 بزرگ ترین اشتباه؟ گفت عاشق شدن

گفتم بزرگ ترین شکست؟ گفت شکست عشق

گفتم بزرگترین درد؟ گفت از چشم معشوق افتادن

گفتم بزرگترین غصه؟ گفت یک روز چشم های معشوق رو ندیدن

گفتم بزرگترین ماتم؟ گفت در عزای معشوق نشستن

گفتم قشنگ ترین عشق؟ گفت شیرین و فرهاد

گفتم زیبا ترین لحظه؟  گفت در کنار معشوق بودن

گفتم بزرگترین رویا؟ گفت به معشوق رسیدن

پرسیدم بزرگترین ارزوت؟ اشک تو چشماش حلقه زدو با نگاهی سرد گفت: ( مرگ)

 

حالا چی سمیرا خانم میخوای بپرسی بزرگترین......؟هنوزم بگم؟؟؟؟؟؟

 

همه ی درد منی تو , غم دنیا که غمی نیست

من ازت خاطره دارم , خاطره درد کمی نیست

روبه روی من عزیزم , روزگار روشنی نیست

دائم از حال تو میگم , حال من که گفتنی نیست

من یه عمره با خیالت لحظه لحظه در نبردم

با تو زنده بودم اما با تو زندگی نکردم ...

واسه من از تو گذشتن معنی یکی شدن شد

اوج پر کشیدن تو اول سقوط من شد

قلب من از باور تو فکر برگشتن نداره

من به هر راهی که میرم به تو میرسم دوباره

من یه عمره با خیالت لحظه لحظه در نبردم

با تو زنده بودم اما با تو زندگی نکردم ....

آغاز دیگر با توکل و تکیه بر نام خدا     قسمت 5

سلام سلام خوبین میدونم میدونم یکمی دیر شده اما امروز اومدم با یه دنیا خاطره شیرین

وای انگار به یکی از قسمتهای حساس داستان رسیدیم امروز از کجاش شروع کنم؟آره راست میگین مینا داشت از عصبانیت میترکید که چرا اینجا زدین دفتر انجمن برق منم که سمیرا اونجا ایستاده بود نمیتونستم ضایع بازی در بیارم بزارم به جیغ و داد که دلمون خواسته دفتر مال خودمه واسه بعد ها بد میشد سمیرا رو من جور دیگه نگاه میکرد و فکر میکرد حتما من از بیفرهنگیمه اینکارا رو میکنم واسه همین با یه لبخند شیرین به مینا خانم گفتم همینها اذیتتون میکنه دست انداختم زیر لیبلی که بچه هامون زده بودن کندمش گفتم دیگه چی؟ {دخترا از بس غرور کاذب ندارن تو برخودشونم به مشکل بر میخورند و تا کم میارن میگن نمیشه به مرد جماعت اعتماد کرد بابا بشین فکر کن مشکل از کجاس غرورتم بزار کنار اون وقت میفهمی زندگی چقدر شیرینه. بگذریم} اونجا بود که سمیرا سرشو بلند کرد و با مینا خانم زل زدن به من که چقدر خونسرد برای که از من ناراحت نباشن و اونها خوشحال باشن تابلو خودمونو پاره کردم اما همونطور که گفتم غرور کاذب دخترونشون جلوشون رو گرفت که حتی ازم تشکر کنن واسه رفتارم.

اونجا تصمیم گرفتم از خودم بگذرم تا به سمیرام برسم {هه هه هه سمیرام ؟؟؟؟؟}از اونجای که واسه رسیدن و بودن با سمیرا حاضر بودم هر کاری کنم ایستادم به صحبت با آبجی مینا که ریاست انجمن معماری دستشون بود.گفتم بابا اینجا که به ما نه حقوقی میدن نه تقدیر و تشکر آنچنانی میکنن حتی کسی نمیاد بگه خرت چند؟ {البته این آخریشو اونجا نگفتم}  بعد این همه زحمتی که میکشیم برا کارامون بیایم با هم جنگ و دعوا داشته باشیم که چی خدای نکرده فردا روزی که درسمون تموم شد بعد همه بچه یه شهریم دیگه چشممون تو چشم هم میوفته نزارید به جای سلام علیک پشت به هم کنیم و بی توجه از کنار هم رد بشیم {راستی یادم نرفته بگم وقتی اومدم خونمون خودمو اسفند کردم چشم نخورم راسشو بخوای خودمم فکر نمیکردم جلوی دخترا اینقدر قشنگو باکلاس و فیلسوفانه فکرشو کن /حرف بزنم} راستی وسط حرفامم هر چند کلمه که میگفتم یهو میگفتم مگه نه خانم سمیرا خانم {البته اگه میگم سمیرا اونجا سمیرا صداش نمیکردم به فامیل صداش میکردم که اینجا نمیشه ببخشید شاید ببینه ناراحت بشه البته اگه واسش مهم باشه بیخیال بگذریم} بگو واسه چی آخه همش سرش به پایین بود و بهم نگاه نمیکرد منم عاشقو دیوانه که الان فقط خدا و خانوادم و تا حدودیم آبجی مینا میفهمن چه حالی دارم میخواستم نظرشو به خودم جلب کنم با این کارم. از خنده های مینا معلوم بود داشت یه چیزای رو میفهمید آخه ترم اولم گاف داده بودم پیشش منظورم ماجرای شماره دادنم بود.

بعد اینهمه سخنرانی که معلوم بود حوصلشونم سر رفته بود با یه خداحافظی من اومد خونمون اما بگم سخنرانیام بی تاثیر نبودن مینا با اون همه کبکبه و دبدبه راضی شد به من تو اتاق خودم جا واسه فعالیتهای انجمن بده {دست گلشون درد نکنه ما هنوزم سپاس گذارشونیم خیلی به ما لطف کردن تو اتاق خودمون راهمون دادن} دیگه شروع فعالیت بچه های معماری بدون دردسر و مزاحمتهای بچه های ما سر گرفت {آخ آخ تا یادم نرفته یکمیم ازخودم بد بگم این مزاحمت و اذیتی که بچه های انجمنمون به سر بچه های معماری در میاوردن همش زیر سر خودم بود خودم میگفتم برید لیبل برق بزنید رو دیوار خیلی بدم نه}الان صورت سمیرا بخصوص مینا دیدن داره آی بخندیم ولی خوبه ازشون دورم اگه به قیافشون نمیخندم گریمم در نمیارن آخه دست بزنشون حرف نداره پیششون بودم تمام موهای سرمو میکندن بعدم میکشتنم {چیه آتیش گرفتین دوست دارید الان پیشتون بودم اما نیستم و دارم بهتون هرهر میخندم} مینا رو ببین داره از چشماش خون در میاد .

آخی بمیرم واستون.کجا بودیم اها بچه های معماری همینطور که کار میکردن و ما خراب میکردیم منم میرفتم ازشون یه سر میزدم از الکی هم میگفتم کاری چیزی دارید بگین کمکتون کنم ها آخه از این طریق میتونستم بیشتر سمیرا رو ببینم حتی گاهی میموندم وتا چند دقیقه ای بهش نگاه عاشقونه از اون نگاه ها ها {ای بسوزی دل که دل باز گشادی} دلو دهن خودمو میگم ها چه روزهای بود بدون این که کسی بدونه بخصوص خود سمیرا کنارش بودم و از بودنش لذت میبردم گاهی با خودم میگم کاش کاش عشقم به سمیرا که اولین عشقم بود با خودم به گور میبردم و هرگاه تو خیابونی جای میدیدمش آه از دلم بیرون میکشیدم و آهسته زیر لب میگفتم به همون خدای که از قلبم خبر داره دوست دارم و میپرستمت و با افسوس از کنارت میگذشتم و میگفتم من نرفتم بگم شاید او موافقت میکرد و با این آرزو تنها دنیا رو ودا میگفتم.

ببینید دارم گریه میکنم نمیخوام شما ناراحت باشید دلم میخواد جاهای شادشو واستون به نمایش بزارم پس ببخشید که تنهاتون میزارم من میرم به حال خودم بگریم تا بعضیا به حال من بخندن تا قسمت بعد دوستون دارم بای

 

 

انگار نوبت قسمت جدیده     قسمت ۴

سلام باز من اومدم با یکی دیگه از قسمتهای داستانمون:

یه روز که رفتم دانشگاه دیدم در اتاقم بازه و بچه های معماری دارن داخلشو ترتمیز می کردند آخه اونجور که به چشم میومد میخواستن نمایشگاه ثابتشون رو تو اتاق من تشکیل بدن و اصلا هم به من توجه نداشتن که بابا من تو اون اتاق جا و مکانی دارم شوخی شوخی داشتن صاحب میشدن اتاقمو من ماتم زده بود اصلا نمیتونستم حرف بزنم فقط گفتم با اجازه کی دارید اینجا نمایشگاه میزنین گفتن واحد پژوهش گفته بیایم اینجا یهو برگشتم دیدم تابلوی که زده بودم دفتر انجمن علمی برق رو کندن و زیر پاشون انداخته بودن اونجا دیگه واقعا داشتم آتیش میگرفتم که خدایا چرا به من هیچی نگفتن با عصبانیت رفتم پیش مدیر گروهمون که همون معاونت دانشگاه بود گفتم این چه وضعشه بچه های معماری تو اتاق من چیکار میکنن که گفت آقا مهدی گناهن جا ندارن باشه یه گوشه دفترت کاراشونو بزارن من گفتم اشکال نداره بیان اما چرا تابلوی انجمن که زده بودین رو کندن انداختن زمین و روش نشستن {ببخشید دیگه واسه تحریکش کنم مجبور بودم آتیششو زیاد کنم} که یهو دیدم گوشی رو برداشت با عصبانیت زنگ زد واحد پژوهش همه چی رو گفت چهارتام روش گذاشت {اینه که میگم تو یونی یک کلاغ چهل کلاغ زیاده} .

بعد من اومد که برم خونه دیدم مینا و سمیرا دارن میرن واحد پژوهش من هنوز تو حیاط دانشگاه بودم که حس کردم یه صدای از پشت سرم داره میاد تا برگشتم بگو کی رو دیدم وای سمیرا خانم تنهای بود که منو داشت صدا میزد باورم نمی شد که سمیرا با من کار داشته باشه اونم تنهای وقتی رفتم نزدیکش بی مقدمه و سلام علیک گفت من ازتون معذرت می خوام خودم باز قشنگتر از اولش درست میکنم براتون از خجالت داشتم میمردم ولی زود با همون حالت ناراحتی که داشتم گفتم این چه حرفیه شما مگه کندین گفتش نه ولی ببخشید ما نمیدونستیم منم گفتم نه ببین سمیرا خانم اگه شما کندین که لابد صلاح دونستین و من ازتون معذرت میخوام تند رفتم و اگه کار شما نبوده تورو خدا خجالتم ندین سمیرا گفت خودم درستش میکنم اونجا دیگه گفتم بزار بهش متوجه کنم برام مهم گفتم اگه شما کندین دیگه نزنین لابد اینطوری بهتر من نمیزنم چون شما از شخصیتتون معلومه کار بیهوده انجام نمیدی بعد با یه لبخند شیرین از همدیگه خداحافظی کردیم و جدا شدیم.

چند روزی گذشت و مینا خانم بهم زنگ زد و گفت میشه بیاین دفتر انجمن منم قبول کردم {انگاری شمارمو از علی معاون انجمن بود گرفته بود.برعکس ظاهرش یه آدم خیلی بی غیرت و کثیفیه. حالا بعد میفهمین چرا یکی از دوستان صمیمیمو میگم کثیف و نامرد. بگذریم} من بعد 5 دقیقه ای رسیدم دفترم که خوشبختانه علاوه بر مینا سمیرای منم بود مینا از چندتا لیبلی که بقیه بچه های انجمن زده بودن به دیوار ناراحت بودش {البته باید بگم اولش که هنوز آبجی صداش نمی کردم یکمی خود خواهی میکرد میگفتش که اصلا به هیچ عنوان نباید اسمی از برق تو این دفتر باشه اینجا دیگه اسمش دفتر انجمن برق نیست نمایشگاه معماریس شما قضاوت کنین زور نمیگفت؟ولی با گذشت زمان بهتر شد}من که وارد شدم دیدم با عصبانیت میگه اینا چیه رو در و دیوار {آخه واحد پژوهش گفته بود بدون اجازه من دست به وسایل من نزنن} منم که از وجود لیبلها رو دیواره اتاق خبر نداشتم گفتم حتما بچه ها زدن چطور اذیتتون میکنه؟بدون هیچ مقدمه روک برداشت گفتش آره منم گفتم اینطور که نمیشه شما بکنین باز بچه های من بیان بزنن و کارای شما رو پاره کنن بیاین با هم کنار بیایم با دعوا چیزی حل نمیشه خوشبختانه اینو قبول کرد و شروع کردیم به حرف زدن با هم در مورد تقسیم اتاق و صلح با هم.

 که حرفامون باشه واسه قسمت بعدی آی خسته شدم مرسی که منو تحمل میکنین و به درد دلام گوش میدین خاک پای همتونم فعلا بای

به قول بچه ها شلام شلام خوبین ؟   قسمت ۳

همونطوری که در پایان قسمت دوم گفتم آبجی مینا یه نمایشگاه زد رو به روی دفتر من. نمایشگاهشون مربوط به دستاوردهای رشته معماری بود {درضمن بگم هر موقع سمیرا و آبجی مینا نمایشگاه میزدند استقبال بی نظیری به عمل میومد چون واقعا با سلیقه و هنرمندانه بود چیدمان نمایشگاهشون} راستی نمایشگاه به صورت موقت زده بودن {بعد میفهمید چرا گفتم موقت پدر منو به دستم میدن اینا حالا میرسیم} آقا من تا دیدم سمیرا جونم جلو در ایستاده با کله رفتم به سمتش البته بگم زیاد حالو حوصله نمایشگاهو این چیزا رو اوایل نداشتم اما به خاطر سمیرا هم که شده رفتم دیگه. جالب اینجا بود وقتی وارد شدم اصلا کارها و تابلوها برام مهم نبود فقط تند تند اسم سازندگان آثار را رو میخوندم که هر چه زودتر به اسم سمیرا برسم و فقط هنرمندیهای قشنگ اونو ببینم تا از این همه هنری که از دستان گرمش میچکید لذت ببرم. تا اینکه رسیدم به تابلوهای سمیرا دو تا اثر خلاق کنار هم که اسم سمیرا کوچیک گوشه پایین سمت چپ تابلو نوشته بود یهو دیونه شدم بلند داد زدم به این میگن کار هنرمندانه این تابلو رو کی کشیده چقدر قشنگه {راستی تا یادم نرفته بگم تا از خود سمیرا نپرسیدم این چیه نمیدونستم چیه} فقط واسه جلب توجه سمیرا داد زدم که متاسفانه سمیرا رفته بود بیرون ومنم چون دیدم سمیرا متوجه حرفام نشده ناراحت اومدم بیرون حتی شکلاتم بر نداشتم اما مینا ازم خواست توی دفتری که جلو نمایشگاه گذاشته بودن نظراتمو بنویسم با همون ناراحتی یه چیزی نوشتم.بعد رفتم تو اتاقم که چشمم به دوربین دانشگاه افتاد که تو دفتر من بود برداشتمش و سریع رفتم به سمت نمایشگاه واسه جلب توجه سمیرا به خودم یه فکری به ذهنم اومده بود.

وقتی با دوربین وارد نمایشگاه شدم سمیرا با یه لبخند واقعا زیبا {نمیدونین چقدر ناز میشه وقتی آروم میخنده اون لبخند روی لبانشو هیچ فرشته ای تو دنیا نمیتونه داشته باشه} رنگ از وجودم برد بعد با همون لبخند زیباش بهم سلام کرد منم در حالی که دستو پام میلرزید جواب سلامشو دادم زود ازش پرسیدم خوبی چه خبرا؟ هنوز داشت از احوال پرسیم تشکر میکرد که بهش گفتم این تابلوها کار شماست؟ که گفت آره گفتم چقدر قشنگه واسم توضیح میدین چیه اومد و بهم گفت نمایی از چیدمان یه کافی شابه یا همون لاوی خودمون ازش خواستم کنار تابلوهاش بمونه تا ازش یه عکس بندازم {از اونجای که سمیرا اصلا اهل این حرفا نبود دست رد به سینم زد و گفت نه نمیشه میدونستم نمیزاره ازش عکس بگیرم} منم کم نیوردم گفتم پس من میرم کنار تابلوهاتون شما ازم عکس بگیرید {هنوزم عکسی که با تابلو زیباش گرفتمو دارم خیلی قشنگ شده عکسش آخه عکاسش خوشگلو ناز بود} بعد دوربینو با کلی تشکر و قدردانی و تعرف از آثار زیباش گرفتم و خوشحال از نمایشگاه اومدم بیرون و یه راست رفتم خونمون واسه انتقال عکسا از دوربین به سیستمم روزها میگذشتو ما بیشتر همو میدیدیم و هر بار با هم بیشتر و پرتشریفاتی تر از قبل سلام علیک میکردیم.

وای چشمتون روز بد نبینه مگه دخترم اینقدر فعال و پرتلاش میشه؟ رفته بود آبجی مینا رو میگم در خواست نمایشگاه به صورت پایدار داده بود عجب آدمیه چشمش به اتاق من افتاده بود همونم به ما ندیده بود خواست از چنگمون دراره ولی از اونجای که ما پارتیمون کلف بود چون معاونت دانشگاه مدیر گروهمون بود خوب هم رشته ایاشو تنها نمیزاشت.

بلاخره هر جوری بود خودشو تو اتاق ما جا کرد دیگه مینا خانم و چیزی که نباید صورت میگرفت صورت گرفتش به جای حساسش رسید نه؟ خیلی دلتون میخواد بدونین چیشد نمیگم تا جیگرتون آتیش بگیره شوخی کردم تو قسمت بعدی میبینمتون

سمیرا جونم دوست دارم عاشقتم عزیز دلم مواظب خودت باش جیگرم

 

با سلام تقدیم به سمیرای عزیزم

همون طور که قولشو دادم میخوام داستان منو سمیرا تنها عشق زندگیم به صورت قسمت قسمت براتون بگم.

قسمت1.

زندگی ما از روزی شروع شد که سمیرا با داداش محمدش واسه نام نویسی اومده بود دانشگاهی که من درس میخوندم.در اولین نگاه یه حس گرمای عجیبی تو خودم حس کردم از اونجا اومد خونه شب که میخواستم بخوابم همش چهره زیباش میومد جلو چشمم که باعث میشد من بیشتر بهش فکر کنم بعد از چند روزی که گذشت و من اونو نمیدیدم تصمیم گرفتم تمام هفته تو دانشگاه بمونم تا بتونم ببینمش وای باورتون نمیشه هنوزم از یادم نرفته وقتی پاشو گذاشت تو دانشگاه یه درخشش عجیبی به چشمم میخورد مثل ماه میدرخشید چقدر زیبا بود وقتی اومد از کنارم رد شد بوی عطرش دیوانم کرد خودم تو حیاط دانشگاه بودم اما قلبو روحم با اون رفت تو سالن دانشگاه.شب که آماده شدم که بخوابم داشتم بهش فکر میکردم که چطور برم باهاش حرف بزنم { راسش اولین بارم بود میخواستم از این کارا کنم } یهو به خودم اومدم گفتم مهدی نکنه نامزد داشته باشه این موضوع منو کنجکاو کرد که از روی فکر تصمیم بگیرم به همین دلیل به فکر در آوردن مشخصات او شدم فهمیدم اسمش سمیرا یه دوست جون جونیم داره به اسم مینا {من آبجی مینا صداش میکنم } یه چند روزی که رفته بودم تو نخش فهمیدم نه بابا اصلا اهل این حرفا نی شاید به منم اجازه نده بخوام باهاش حرف بزنم از رفتارش معلوم بود خانواده دارو با فرهنگ هستش و دینو قرآن سرش میشه چند روزی گذشت و من همش بهش فکر میکردم تا اینکه تصمیم گرفتم بهش شمارمو بدم.فرداش رفتم وقتی تو کلاس نبود شمارمو دادم به آبجی مینا گفتم بده به دوستت {چرا میخندین بهم من که گفتم بار اول بود با یه دختر میخواستم آشنا بشم بلد نبودم دیگه تورو خدا نخندین بهم } گذشتو کسی بهم زنگ نزد گفتم که دختر خانواده داره معلوم بود زنگ نمیزنه و همین دلیلش باعث شد که بیشتر شیفتش بشم و بهش فکر کنم از اون به بعد هرموقع میومد تو دانشگاه هوشو حواص واسم نمیزاشت کلا مهوش میشدم.

تا اینکه امتحانات شروع شد خوبی امتحانات این بود که میتونستم حدود 10 دقیقه بهش نگاه کنم ولی از درون گرم میشدمو صورتم سرخ میشد گذشتو امتحانات تموم شد و یه 2و3 هفته ای  تعطیل بودیم و نمیشد من بیام ببینمش آخه خونشونم بلد نبودم تنها جای که میشد ببینمش دانشگاه بود. یه روز تو همین تعطلیا داشتم آهنگ غمگین در رابطه با دوری و فاصله ها  میخوند گوش میدادم بعد اونجا بود بغض گلومو گرفتو دلم لرزید وای خدای من به خودم گفتم دیونه عاشق شدی؟ باز به خودم خندیدم واسه سر خودمو شیره بمالم گفتم نه بابا آهنگش غمگین بود عاشقی چیه.شب که خواستم بخوابم همش بهش فکر میکردم اونجا فهمیدم دلم پیش اونه دیگه نتونستم خودمو خر کنم.از فرداش دنبالش میگشتم که شاید یه جای ببینمش تا اینکه فهمیدم ترم جدید شروع شده وای از خوشحالی تو پوست خودم نمی گنجیدم.نه واسه ترم جدید واسه اینکه باز میتونستم دختر آرزوهامو ببینم.

ادامشو تو قسمت 2 ببینید

قسمت2 سلام به دوستای گلم خوبین؟

واقعا موندم الان که چطوری اینجاشو واستون بگم آره اومد لحظه ای که آرزوشو داشتم فرا رسید. سمیرا با آبجی مینا {راستی در مورد مینا بگم یه دختر باشعور فهمیده و نسبت به هم سنیهای  خودش خیلی کاملتر و با عقل تر هستش خوشبحال همسر آیندش} میگفتم مینا یا چهره ای شادو خندون در حالی که داشت وارد دانشگاه میشد با سمیرا حرف میزد ولی سمیرا سر به زیر داشت با مینا میرفت تو کلاس منم از خوشحالی دیدن دختر آرزوهام اصلا رو زمین نبودم تو آسمونها داشتم پرواز میکردم هر روز که میگذشت من بیشتر ازش خوشم میومد تا جای رسیده بود که حتی وقتی کلاس هم نداشتم اما میدونستم سمیرا کلاس داره میومدم تو حیاط دانشگاه میشستم که بیاد رد بشه و من حدود 20 ثانیه نهایتش بتونم ببینمش {اونهای که میدونن عشق واقعی چیه منو درک میکنن که چرا این همه راه رو واسه یه لحظه دیدنش میومدم دانشگاه} چند روزی گذشت و دیدم همین کار شده زندگی من یهو فهمیدم میگن فروجه ها پایان ترم شروع شده وای از درسم چقدر دور شدم منی که معدل ترم اولم 17.36 شده بود حالا نمیدونستم امتحانات کیه فروجه ها کیه آخ بسوزه پدر عاشقی که از درسو زندگی میندازدت {ولی نا گفته نباشه اگر عشقتون واقعی باشه ارزششو داره} بعد رفتم دنبال درس ولی نتیجه ترم اولم تکرار نشد دیگه چون تو هین درس خوندن بهش فکر میکردم و نمیشد تمام حواصمو بزارم واسه مطالعه خوب زیاد وارد حاشیه نشیم میگفتم جالب اینجا بود این همه عشقو علاقه و شیفتگی به یه دختر به اسم سمیرا که هیچ احدی حتی خود سمیرا هم از این دوست داشتن خبری نداشت آخرش میخواست به کجا برسه واگذار کردم به خدا {راستی یادم نرفته بگم خدا با ما حال نمیکنه و هر چه بد شانسیه سر ما درمیاد ولی بازم بهش ایمان دارم} این ترم تموم شد و تابستون رسید و بدترین حالت ممکن واسه یه عاشق اونم یه عشق یه طرفه وای چطوری این همه سختی رو تنهای تحمل میکردم و کسی هم نبود که باهاش درد دل کنم.هرجور بود تابستونو تو باشگام {آره درسته یادم رفت بگم من رزمی کار میکنم تنها نماینده رسمی دفاع شخصی استان خراسان رضوی هستم}سر میکردم.چون اصلا اهل کارای مجرد بازی و تفریحات مجردی نیستم {یکمی زیادی خانواده دوستم} گذشت زمان بدون دیدن عشق یعنی سمیرا خانم واسم به سختی میگذشت تا اینکه تابستون با تمام خوبی و بدی هاش گذشت و باز دانشگاه شروع شد با یه تیپ جدید و تقریبا شیک وارد دانشگاه شدم با خودو گفتم اینطور که نمیشه من باید برم بهش بگم الان یه سال دارم بهش فکر میکنم شاید اصلا راضی نباشه و من گناه کرده باشم این بود که به فکر ایجاد رابطه به هر شکل ممکن شدم یه روز که سمیرا با آبجی مینا جلو نماز خونه دانشگاه بودن صداشون کردم که به سیستم دفترم یه نگاه کنن اگه میتونن تو یه نرم افزار کمکم کنن {آخ تا یادم نرفته بگم ریاست انجمن علمی برق دانشگاه دست من بود به همین دلیل یه دفتر تو حیاط دانشگاه بهم داده بودن آبجی مینا هم ریاست انجمن معماری دستش بود که بعد مفصل در موردش براتون میگم} ولی نه سمیرا و نه مینا نتونستن کاری کنن البته من حس کردم خجالت میکشن و از الکی گفتن بلد نیستیم واسه قدم اول بعد نبود همین باعث شد که از اون به بعد هرموقع همو می دیدیم بهم به عنوان احترام سلام میکردیم وای روزی رسید که آبجی مینا از طرف انجمن معماری یه نمایشگاه به راه انداخته بود وای باقیش باشه واسه قسمت بعد من چشمام داره میره روهم دوستون دارم در قسمت بعد میبینمتون